თანამედროვე სურსათის სისტემა მოქმედებს წრფივი მოდელის „მოპოვება, წარმოება, გადაყრა“ პრინციპით, რაც გულისხმობს შეზღუდული ბუნებრივი რესურსების მოპოვებას და შემდგომ მათ ნარჩენებად ქცევას.

• გლობალურად წარმოებული საკვების დაახლოებით ერთი მესამედი ყოველწლიურად იკარგება ან ნარჩენად იქცევა, რაც ყოველ ერთ წამში ექვსი სატვირთო მანქანის მოცულობის ვარგისი საკვების დაკარგვას ნიშნავს.
• ყოველდღიურად მილიარდზე მეტი ულუფა საკვები მოხმარების გარეშე რჩება, რაც ზედმეტი წარმოების, პროდუქტის გაფუჭებისა და კვების არაეფექტიანი დაგეგმვის შედეგია.
• 2021 წლის ანგარიშის მიხედვით, 2019 წელს მსოფლიოში 931 მილიონი ტონა სურსათის ნარჩენი დაფიქსირდა: 61% საყოფაცხოვრებო დონეზე, 26% საზოგადოებრივი კვების ობიექტებში, ხოლო 13% საცალო ვაჭრობის სექტორში. ამასთან, სურსათის გლობალური წარმოების დაახლოებით 14% იკარგება საცალო ვაჭრობის ეტაპამდე.
• გლობალური მასშტაბით, სურსათის დანაკარგებისა და ნარჩენების წონით მოცულობაში ყველაზე დიდი წილი 44% ხილსა და ბოსტნეულზე მოდის.
• საყოფაცხოვრებო ნარჩენებსა და თანაპროდუქტებში არსებული საკვები ნივთიერებების მხოლოდ 2%-ზე ნაკლები აღდგება და გამოიყენება ხელახლა.

ინტენსიური აგრარული წარმოება მნიშვნელოვან ზეწოლას ახდენს ბუნებრივ ეკოსისტემებზე: ხელს უწყობს ნიადაგის დეგრადაციასა და პროდუქტიულობის შემცირებას, ხოლო მტკნარი წყლის გლობალური მოხმარების დაახლოებით 70% ამ სექტორზე მოდის. სინთეზურ სასუქებსა და პესტიციდებზე დამოკიდებულება იწვევს წყლის დაბინძურებასა და ბიომრავალფეროვნების შემცირებას.