კინუსაიგა — იაპონური დეკორატიული ხელოვნების ტექნიკაა, რომელიც ისტორიულად შეიქმნა ძველი კიმონოებისათვის ახალი სიცოცხლის მინიჭების მიზნით. ტექნიკა ეფუძნება სხვადასხვა ქსოვილის ფრაგმენტების გამოყენებით კომპოზიციური ნამუშევრების შექმნას, სადაც ტექსტურა, ფერი და მასალა ერთიან ვიზუალურ ისტორიად გარდაიქმნება. აღნიშნული მიმდინარეობა ფართო საზოგადოებისთვის ნაკლებად ცნობილია და საქართველო ამ მხრივ გამონაკლისს არ წარმოადგენს.
ნესტან ავალიანმა კინუსაიგას ტექნიკა ხუთი წლის წინ აღმოაჩინა და საქართველოში პირველად შექმნა ნამუშევრები აღნიშნული მეთოდით. მისი შემოქმედება სრულად ეფუძნება რესურსეფექტურობისა და ნარჩენების ხელახალი გამოყენების პრინციპს — მასალად იყენებს სხვადასხვა ტიპის ქსოვილს, რომელსაც აგროვებს მრავალფეროვანი წყაროებიდან: ძველი, ხარისხიანი ტანსაცმელი და ტექსტილი მოძიებულია მაღაზიებში, ატელიეებში, მეორად საწყობებში, ასევე პირად და მეგობრების გარდერობში.
ტრადიციულად, კინუსაიგას ტექნიკით ნამუშევრები ხშირად შაბლონების მიხედვით იქმნება. თუმცა ავტორმა მიზანმიმართულად უარი თქვა სტანდარტულ ფორმებზე და თითოეული ნამუშევარი ინდივიდუალური ხედვის, პირადი მოგონებებისა და ფერთა ინტუიციური კომბინაციის საფუძველზე შექმნა. მისი კომპოზიციები გამოირჩევა სითბოთი, ემოციური სიღრმითა და უნიკალურობით, რაც მაღალი ინტერესითა და დადებითი შეფასებებით სარგებლობს როგორც ადგილობრივი, ისე საერთაშორისო აუდიტორიის მხრიდან.
ნახატებთან ერთად, ამავე ტექნიკით შექმნილია საახალწლო და სააღდგომო დეკორაციები, თემატური საავტორო კომპოზიციები და კედლის საათები, რომელთა დიზაინიც ორგანულად არის ინტეგრირებული ტექსტილურ ნამუშევარში.
ქსოვილების გარდა, ავტორი მასალად იყენებს ჩანთების ქსოვის პროცესში დარჩენილ ნარჩენებსაც, რითაც კიდევ უფრო ამყარებს ცირკულარული ეკონომიკისა და ნარჩენების მინიმიზაციის პრინციპებზე დაფუძნებულ შემოქმედებით მიდგომას.
